|
تأثير
اشغال بر زندگي زنان عراقي - [سو
ديويس / وركرز ورلد] ، ترجمه:
پوراندخت مجلسي
دولت
آمريكا وانمود ميكند كه حقوق زنان
را به ويژه در خاورميانه ارتقا داده
است، ولي هنوز چند هفتهاي از
اشغال عراق نگذشته بود كه بسياري از
زنان به روسپيگري كشانده شدند.
دبورا مكنوت در مقالهاي
با عنوان <روسپيگري نظامي و
اشغال عراق> در تاريخ 11 جولاي،
در سايت كانترپانچ مينويسد: <ايجاد
دوباره روسپيخانهها و فراگير
شدن آن در سراسر جامعه عراق، ايجاد
ترس كرده است. خانوادهها دختران
خود را در خانه نگاه ميدارند، نهتنها
براي حفظ آنها از اينكه مورد حمله
قرار گيرند و يا كشته شوند، بلكه به
اين جهت كه از دزديده شدن به وسيله
باندهاي سازمانيافته روسپيگري
در امان باشند. باندهاي جنايتكار
حتي بعضي از خانوادهها را مجبور
ميكنند كودكان خود را براي بردگي
جنسي به آنها بفروشند. جنگ؛ تعداد
زيادي دختر و پسر بيخانمان بهجا
گذاشته است كه براي قاچاقچيان
انسان، آسيب پذيرتريناند. جنگ
همچنين سبب پيدايش هزاران پناهنده
شده است كه سعي ميكنند از خطر
بگريزند، ولي از سر ناچاري و
درماندگي، كارشان به روسپيگري در
اردن، سوريه، يمن يا امارات متحده
كشيده شده است.>
<روسپيخانههايي كه
در منطقه سبز بغداد با نامهاي
ظاهري پناهگاه زنان، آرايشگاه و
رستوران چيني ايجاد شدهاند، پس از
اينكه به وسيله رسانهها افشا
شدند، به تعطيلي اجباري تن دادند.>
ولي مكنوت خاطرنشان ميكند كه <زنجيره
روسپيگري، رد خود را بسيار خوب
پنهان نگاه ميدارند و به نفع ارتش
و مقاطعهكاران خصوصي ارتش نيست كه
اطلاعاتي درباره آنها درز كند.>
ديويد فيني، روزنامهنگار
مستقل، اسنادي به دست آورده است از
اينكه چگونه يك كمپاني ساختماني
كويتي كه كارگر وارد عراق ميكرده
است تا سفارتخانه آمريكا را در
بغداد بسازند، زنان را هم به محل
احداث اين ساختمان قاچاق ميكرده
است.
مكنوت گمان ميبرد كه 180
هزار پيمانكار عضو سازمانهاي
خصوصي كه اكنون تعداد آنها از نيروهاي
آمريكايي 20 هزار نفر بيشتر است و
تابع قوانين ارتشي نيستند با وارد
كردن غيرقانوني زنان به نام آشپز،
مستخدم و يا كارمند دفتري، باعث
افزايش روسپيگري زنان محلي شدهاند.
رسواترين مورد دخالت اين
نظاميان شركتهاي خصوصي در رواج
روسپيگري در ارتش در دهه 1990 بود؛
يعني وقتي كه كارمندان سازمان دين
كورپ هنگام وارد كردن زنان به بوسني
گرفتار شدند. وبسايتهاي اين
مزدوران شركتهاي خصوصي نشان ميدهد
كه روسپيگري پيرامون همه پايگاههاي
نظامي آمريكا در عراق وجود دارد در
حالي كه براي غربيها بسيار خطرناك
است كه پايگاهها را اينگونه به
حال خود رها كنند.
مكنوت گزارش ميكند كه <اين
سربازان خصوصي اكنون به يكديگر
توصيه ميكنند اين نوع كارها را
در ناحيه امنتر كردستان شمالي
انجام دهند يا در بارها و هتلهاي
دبي و امارات متحده كه در خليج فارس
مراكز آشكار و شناختهشده روسپيگري
شدهاند. در ضمن اين باندها در
عراق مجبورند خود را از شبهنظاميان
عراقي كاملاً پنهان نگاه دارند.>
قربانيان ديگر اشغال عراق
كه كمتر در خبرها از آنها نام
برده ميشود زنان سربازند - از هر 10
سرباز آمريكايي، يك نفر زن است - كه
به تعداد بيسابقهاي مورد تجاوز
قرار ميگيرند. سارا كوربت در 18
مارس در مجله نيويوركتايمز زير
عنوان <جنگ زنان> نوشت: يك گزارش
مالي به وسيله وزارت دفاع نشان ميدهد
كه تقريباً يكسوم از زناني كه پيش
از اين سرباز بودهاند و از طريق
سازمان امور سربازان قديمي VA ،
خدمات درماني ميگيرند گفتهاند
هنگام خدمت، يا به آنها تجاوز شده و
يا سعي به اين كار شده است. 37 درصد
آنها گفتهاند كه به دفعات مورد
تجاوز قرار گرفتهاند.
روسپيگري در ارتش سابقهاي
طولاني دارد. شايد شرمآورترين
آنها در دوران جنگ جهاني دوم باشد؛
يعني وقتي كه ارتش ژاپن 100 هزار تا 200
هزار كرهاي را در اختيار سربازان
ژاپني قرار داد.
در فيليپين، كرهجنوبي و
تايلند آنهايي كه با پايگاههاي
آمريكايي مخالفت ميورزند، مدتهاست
كه توجه خود را به روسپيخانههايي
كه در اطراف اين پايگاهها شكل
گرفته است، معطوف كردهاند.
ارتش آمريكا هرگز نقش
خودش را در افزايش روسپيگري در
هيچ كشوري تأييد نكرده است، ولي دير
يا زود پنتاگون بايد در مورد اين
تجاوز به حقوق زنان جوابگو باشد.
مكنوت نتيجه ميگيرد كه اين
مسووليت آمريكاست كه <تجاوز و بيعدالتي
به حقوق زنان را با پايان بخشيدن به
اشغال عراق> متوقف كند.
| 