كانون زنان ايراني - مهرزاد غنی پور:"نبود صداي صلح‌خواهي در عراق و افغانستان جنگ را به اين دوكشورتحميل كرد."اين را ثريا عزيزپناه،فعال حقوق كودك در جلسه اعضاي كميتة موقت صلح كانون مدافعان حقوق بشر، يكي از نشست‌هايي كه براي همفكري در تشكيل شوراي ملي صلح برگزار شده بود گفت.اين شورا كه قصد دارد صداي صلح دوستي مردم ايران را به گوش جهان برساند، با محكوم كردن اعمال تهديدكننده صلح توسط نيروهاي خارجي، از دولت نيز مي‌خواهد كه با پذيرش قطعنامه شوراي امنيت با سازمان ملل و عمل به تعهدات بين‌المللي زمينة تهديد صلح را از ميان بردارد.

جلسه ی كميته موقت صلح در حالي برگزار شد كه فعالان جنبش‌هاي زيست‌محيطي و زنان نيز در آن حضور داشتند و به بحث و تبادل‌نظر پرداختند.

يكي از اعضاي اين كميته با اشاره به اين كه فعالان اين دو حوزه كمك بزرگي به برقراري صلح مي‌توانند داشته باشند، گفت: «شش ماه پيش گروه مادران صلح را تشكيل داديم كه تجربه موفقي بود و بيش از همه، اين مادران شهدا بودند كه استقبال كردند و با ما تماس گرفتند.»

او ادامه داد: «هر چند اكنون در ايران چيزي به نام جنبش صلح نداريم اما اين حركت را از امروز و با حساس كردن مردم به ويژه جوانان بايد آغاز كنيم.»

ژيلا شريعت‌پناهي، محقق و پژوهشگر نيز به سخنراني‌هاي خود در زمينة تعليق غني‌سازي در دانشگاه صنعتي شريف در زمان دولت قبلي اشاره كرد و گفت: «آن موقع از لحاظ علمي استدلال كردم كه چرا بايد غني‌سازي متوقف شود و اين كار اصلا سياسي نبود كه در عمل هم باعث تعليق غني‌سازي شد اما متاسفانه با فشارهايي كه برخي جناح‌ها در روزهاي پاياني دولت قبلي اعمال كردند، غني‌سازي دوباره آغاز شد.»

او معتقد است كه غني‌سازي هم به دليل خطر جنگ و هم به لحاظ علمي بايد متوقف شود اما قبل از آن بايد تجزيه و تحليل كرد و دلايل را ارايه داد.

يكي ديگر از اعضاي كميته موقت صلح نيز گفت: «متاسفانه نه تنها در ميان مردم كه در ميان تحصيلكرده‌ها هم حساسيتي نسبت به موضوع جنگ احساس نمي‌شود.»

او با ابراز تاسف گفت:‌«هنوز از يك جامعه مدني برخوردار نيستيم كه بخواهد به ساخت قدرت تاثير بگذارد.»

اين عضو كميته موقت صلح، اثرات قطعنامه سوم را وخيم ارزيابي كرد و گفت: «ما به دنبال تشكيل جنبش صلح هستيم نه تشكيل يك سازمان سياسي و قصد داريم كه صلح را در درون مردم عادي كنيم.»

او ادامه داد:‌«متاسفانه در شرايطي هستيم كه گذشته از مردم، روشنفكرها و تحصيلكرده‌ها هم روزنامه نمي‌خوانند و به نظر مي‌رسد كه تحصيلكرده‌ها هم قهر كرده‌اند، در اين شرايط بايد تلاش كنيم تا صلح‌خواهي به ميان افكار عمومي جامعه برود.»

او نقش سازمان‌هاي غيردولتي (NGO)ها را در زمينه ايجاد ارتباط با مردم و حساس كردن آن‌ها به اين مساله موثر دانست.

يكي ديگر از اعضاي كميته موقت صلح نيز گفت:« اين جنبش صلح‌خواهي بايد توسط اصناف، سياسيون و فعالان جامعة مدني شكل بگيرد.»

شريعت‌پناه ادامه داد: «ما نمي‌خواهيم تجربه عراق و افغانستان را داشته باشيم پس بايد حركت صلح‌خواهي را در جامعه ايجاد كنيم.»

فيروزه صابر، رييس انجمن زنان مدير كارآفرين نيز از لزوم ايجاد شبكه‌ اجتماعي براي نهادينه كردن ايده صلح‌خواهي گفت و از قطع ارتباط افراد روشنفكر با مردم عامي گله كرد.

زهره تنكابني، از اعضاي گروه مادران صلح نيز به اين موضوع اشاره كرد كه موفقيت در نهادي كردن هر حركت اجتماعي در گرو راهيابي حركت به درون جامعه است.

فريده ماشيني نيز اين موضوع را تاكيد كرد: «اين جريان صلح‌خواهي بايد ميان مردم وارد شود و تنها به تشكيل شورايي فرمايشي بسنده نشود.»

او از فعالان جنبش‌هاي زيست‌محيطي و زنان خواست كه هر كدام به نوبه خود، نقش موثري در آگاه‌سازي افراد جامعه داشته باشند.

شهلا لاهيجي، ناشر و فعال در امور زنان هم به ساده بودن تشكيل جنبش اما سختي پايدار ماندن آن اشاره كرد: «تجربه 50 سال گذشته نشان داده كه حركت‌هايي موفق هستند كه با استراتژي معين و تاكتيك از پيش تعيين شده همراه باشند.»

او گفت: «بايد روي استراتژي‌اي تاكيد كنيد كه درد مشترك همه مردم باشد.براي مردمي كه تجربه جنگ را داشته‌اند، سخن از صلح، سخن دلپذيري است و اگر هم عده‌اي به شما نپيوندند، ته دلشان با شما موافق است.»

او كمپين يك ميليون امضا براي تغيير قوانين تبعيض‌آميز عليه زنان را مثال زد و گفت: «اين كمپين عمومي شد چرا كه مردم همه موضوع دو همسري را به خوبي درك مي‌كنند حتي اگر موارد ديگر كمپين را به سادگي اين موضوع درك نكنند.»

يكي ديگر از اعضاي كميته موقت صلح نيز به تصور غلط بعضي جوانان درباره حمله آمريكا به ايران اشاره كرد و گفت: «برخي از جوانان تصور مي‌كنند كه جنگ فقط بين دولت‌هاست و مردم درگير نمي‌شوند در حالي كه اين طور نيست.»

او ادامه داد: «جنگ فقط آتش‌ و گلوله نيست، هم اكنون نيز زنان و اقشار آسيب‌پذير از پيامد افزايش قيمت‌ها متاثر شده‌اند.و اين در حالي است كه سوء‌تغذيه كودكان مساله‌اي است كه به سادگي جبران نمي‌شود.»

او ادامه داد: «تا همه اقشار خطر نكنند، جنبشي شكل نمي‌گيرد بايد به اين نكته توجه كنيم كه مادران كودكان شيرخوار با تحريم در معرض افزايش قيمت شير قرار مي‌گيرند و اين مساله كاملا اجتماعي است و اصلا رنگ سياسي ندارد.»

پروين اردلان، فعال جنبش زنان نيز گفت: «تجربه ما در كمپين يك ميليون امضا نشان داد كه وقتي حساسيت عمومي بالا برود، قدرت عمومي هم بالا مي‌رود.» او به روش‌هاي موفق در عمومي كردن اين كمپين اشاره كرد: «روش‌هاي چهره به چهره، گفت‌وگو و جمع‌آوري امضا روش‌هاي موفقي در عمومي كردن كمپين بوده است.»

يكي ديگر از اعضاي كميته موقت صلح‌ نيز با تاكيد بر اين كه بايد از همه لايه‌هاي مردم عبور كرد تا به صلح‌‌خواهي رسيد گفت: «اگر دولت و مردم بدانند كه هنوز 80 درصد كودكان در عراق با گذشت پنج سال از جنگ هنوز به مدرسه نمي‌روند به عمق فاجعه پي خواهند برد و متوجه مي‌شوند كه تحريم دو ساله بدتر از جنگ است.»

يكي از اعضاي كميته موقت صلح نيز گفت: «وقتي يكي از موفق‌ترين زنان كارآفرين كه يك گاوداري را اداره مي‌كند به خاطر تحريم در حال ورشكستگي است. اين نمونه مي‌تواند خطر را براي مردم ملموس تر كند كه تحريم چه تاثيري روي اقتصاد خانواده‌ها مي‌گذارد.»

يكي ديگر از اعضاي اين كميته نيز گفت: «متاسفانه ما هنوز به اين نرسيده‌ايم كه جنگ در راه است اگر بفهميم كه جنگ به ضرر همه است، عكس‌العمل بهتري را نشان مي‌دهيم.» او در ادامه گفت: «تمام مراجع با جنگ مخالفند حتي در داخل حاكميت هم عده‌اي ضدجنگ هستند و ما بايد از اين موضوع بهره بگيريم.»

ثريا عزيزپناه، فعال حقوق كودك نيز با اشاره به اين‌كه نبود صداي صلح‌خواهي، در عراق و افغانستان به اين دو ملت صدمه زد و جنگ را به آن‌ها تحميل كرد و گفت: «ما نبايد تجربه آن‌ها را تكرار كنيم در عين حال نبايد فضايي در داخل كشور به وجود بيايد كه بيش‌تر جوان‌ها به آمريكا به عنوان يك ناجي نگاه كنند زيرا اين خطرناك است و باعث پيشبرد جنگ با هزينه كم‌تر براي آمريكا مي‌شود.»

يكي ديگر از اعضاي كميته موقت صلح گفت: «ما بايد حاكميت خود يا حاكميت آمريكا را متقاعد كنيم كه جنگ به نفع هيچ كدام نيست زيرا آمريكا هم با اين كار به هدفش نخواهد رسيد.»

در پايان مريم اسفاري، فعال محيط‌زيست نيز پيشنهادي را مطرح كرد: «دانشمندان ايراني بايد بر روي مضرات و منافع اقتصادي دستيابي به انرژي هسته‌اي بحث كنند تا مردم متوجه شوند كه آيا داشتن انرژي هسته‌اي ضرورت دارد يا نه. يامناظره‌هاي تلويزيوني بين موافقان و مخالفان دستيابي به انرژي هسته‌اي برگزار شود تا مردم آگاهي پيدا كنند. يا درباره اين كه چطور تحريم تبديل به جنگ مي‌شود بحث شود و همه اين‌ها منتشر شود و در دكه‌هاي روزنامه‌فروشي به رايگان در اختيار مردم قرار گيرد. اين باعث مي‌شود مردمي كه در مقابل موج تبليغاتي نادرست ضرورت دستيابي به انرژي هسته‌اي قرار گرفته‌اند،آگاه شوند و ببينند آيا واقعا همانند گفته رييس‌جمهور دستيابي به انرژي هسته‌اي از ملي شدن نفت، مهم‌تر است يا نه."