ضعیفه ۷

همه‌اش تقصیر این زنان است. تخم مرغ که بلد نیستند بپزند. برای فتنه کردن امضا جمع می‌کنند و هزار و یک الم شنگه راه می‌اندازند. آن وقت می‌خواهید برف نیاید؟ گاز قطع نشود؟ نان پیدا شود؟!

مگر آیت‌الله مصباح یزدی سیل سونامی را غضب خدا ندانست یا برادر احمدی نژاد مدعی نشد که زمین زیر پای آدم‌های خوب نمی‌لرزد. حالا هم این برف و سرما همه‌اش تقصیر این زنان است که متأسفانه تر و خشک را با هم سوزاند.

نمی‌دانید من این چند روز چی کشیدم. با این که حجاب کامل داشتم، مجبور شدم کرسی را راه بیندازم و چهار تا پتو رویم بکشم و زیر آنها نماز بگزارم. آخر این هم شد زندگی؟ هنوز که هنوز است از بد سوختن زغال‌ها سرم گیج می‌رود. همه‌اش تقصیر شیرین عبادی است. همین‌ها هستند که به قول برادر احمدی نژاد در امر ورود گاز خرابکاری کرده‌اند و پیش حکومت ترکمنستان چُغُلی این دولت را کرده‌اند و آنها هم قبول کرده‌اند و شیر گاز را بستند.

چه بگویم که نگفتنتش بهتر است.

دو روز بود که نان گیر نیاورده بودم. حالا سر صف نان ایستادن و لرزیدن یک طرف، چیزی نمانده بود که چادر و روسری‌ام را هم ول بدهم، که اگر بغل دستی‌ام به دادم نرسیده بود خدا می‌داند باید چقدر نذری می‌دادم تا از شر آن گناه خلاص شوم. اگر این زنان درست و حسابی لباس بپوشند و حجاب را رعایت کنند که این همه برف و سرما پیدا نمی‌شد. خدا خواست که به اینها حالی کند غضبش یعنی چه.

مگر یادمان می‌رود که چگونه در مورد اجرای طرح امنیت اجتماعی دولت حرف زدند و گفتند آن طرح اِلِه است و بِلِه. حالا باید فهمیده باشند که آن طرح یعنی چه. آخر دولت می‌فهمد خداوند از چه بدش می‌آید و از چه خوشش.

من دعا می‌کنم که این زنان دست از زنانگی خود بردارند و به جای امضای طومارهای فتنه‌انگیز سند توبهٔ خود را امضا کنند تا کسانی چون من دیگر شریک کفاره دادن گناه آنان نشوند. من که حاضر نیستم زمستان دیگر متحمل غضب خداوند شوم. آقای احمدی نژاد که دیگر جای خود دارند.

این هم آخرین دعای من: خداوندا! ما را با این زنان قاطی مَفرما!

خداوندا! به هر طریقی که خود صلاح می‌دانید به این دولت ندا دهید که غضب کی و کجا می‌خواهد فرود آید تا این دولت بتواند تمام این زنان را آنجا جمع کند.

آمین یا ربّ‌العالمین!

یکشنبه 30 / 10 / 1386