امروز:   تیر ۲۹, ۱۳۹۸    

برداشتی از بزرگداشت و برگزاری سی امین کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان ایران

چینش و انتخاب سخنران ها به گونه ای بود که آنها در اصل حداقل برای دومین بار در این کنفرانس شرکت داشتند. دیگری، ارائه محتوای سخنرانی متاثر از برگزاری این کنفرانس ها بود از شخصیت خود گلناز امین به عنوان مسئول بنیاد گرفته تا اعم و اهم موضوعاتی که در طول فعالیت سی سال این نهاد به بحث گذاشته و موجب تبادل و رشد گفتمان فمینیستی شده است

 

 

***

 

 

از تاریخ جمعه ۲۸ تا یکشنبه ۳۰ ژوئن، بنیاد پژوهش های زنان ایران، در میان جمعی از پژوهش گران- و کنشگران حقوق زنان، نویسندگان، مدافعان حقوق بشر و همچنین علاقه مندانِ حقوق زنان سی امین کنفرانس خود را برای دومین بار در شهر فلورانس برگزار کرد.

چینش و انتخاب سخنران ها به گونه ای بود که آنها در اصل حداقل برای دومین بار در این کنفرانس شرکت داشتند. دیگری، ارائه محتوای سخنرانی متاثر از برگزاری این کنفرانس ها بود از شخصیت خود گلناز امین به عنوان مسئول بنیاد گرفته تا اعم و اهم موضوعاتی که در طول فعالیت سی سال این نهاد به بحث گذاشته و موجب تبادل و رشد گفتمان فمینیستی شده است

بدین رو موضوع سخنِ سخنران های ۳۰ امین کنفرانس تا قبل از شروع نشست روشن نبود چرا که بطور معمول خود کنفرانس یک تیتر کلی برای اعلام برگزاری داشت و بعد هر سخنرانی با موضوع پژوهش خود بطور مشخص زیر تیتر اصلی کنفرانس قرار می گرفت. به همین دلیل اعلام آخرین برنامه های بنیاد برای اطلاع عموم تا زمان برگزاری بدور از انتظارات نبود.

کنفرانس ها در مجموع، در بر گیرنده گرایش های مختلف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی مطرح در جنبش زنان بوده اند که روی این عنصر کار کنفرانس بخصوص در میزگرد بررسی ۳۰ سال فعالیت بنیاد هم نیز تاکید می شد. حتی ترکیب سخنران های ۳۰ امین کنفرانس هم تا اندازه ای مشمول این ویژگی قرار داشت و دال بر صحت این نظر دارد.

وجه قابل توجه و ارزشمند اجرایی این نهاد، تشکیل کمیته های محلی برای برگزاری کنفرانس ها در کشورهای مختلف بوده است که در امر گسترش و دمکراتیک تر کردن این نهاد اثر و عملکرد داشته است. البته گلناز امین تصمیم گیری های نهایی را بعلت پاسخگو بودن ایشان در برابر وظایف این نهاد، اتخاذ می کرده است.

نیز ویژگی مهم دیگر بنیاد، به رغم چالشها و ریزش ها در طول سی سال، پیوستگی کار این نهاد است که از آن تریبونی پژوهشی – کنشی برای حقوق و نقش زنان فراهم آورده است.

از فرازهای این کنفرانس ها طرح و معرفی جامعه ی اِل جی بی تی و پرداختن به آن به رغم محدودیت ها و محافظه کاری ها، حق اختیار و تن زن و به چالش کشیدن لیست ممنوعیت ها در خصوص جنس و جنسیت زن در ابعاد مختلف قانونی و فرهنگی در ایران و جهان، آزادی ها ونیز گرایش های مختلف چپ در جنبش زنان است. این عناصر تشکیل دهنده به کمک کسانیکه این نهاد را ترک کرده و افرادی که در آن همواره تا هم اکنون حضور فعال داشته اند، محفوظ شده و همچنان ادامه دارد.

در طول برنامه دو انتقاد مشخص به این کنفرانس وارد شد:

۱- خروجی های بنیاد و مطالب ارائه شده در کنفرانس هایِ چند سال اخیر نه بشکل کاغذی و نه آنلاین قابل دسترس نبوده است. در جهت رفع این اشکال در پایان برنامه اعلام راه اندازی یک سایت با مسئولیت پذیری سوده راد بود که به اطلاع همگان رسید.

۲ عدم پرداختن اساسی و عمیق به مسئله ریزش ها بود که در میزگرد بررسی ۳۰ سال کار بنیاد با میز گردانی شهلا شفیق و با شرکت ناهید نصرت، میهن روستا، حمید نوذری ، جمیله داودی و صدیقه فخرآبادی اشاره و مدخلی برآن انجام گرفت. در پاسخ میزگردان بحث با اطمینان و صراحت گفت که این نشست آغازِی در واکاوی به گذشته است و بی شک این کار روندی ادامه دار خواهد بود. کما این که گلناز امین مسئول بنیاد هم در پیام خود در ابتدای برنامه بطور کلی بر کاستی و نقایص کارهای شده و نیز کارهای انجام نشده بطور کلی اشاره داشت.

 

در ضمن بدور از ضرورت نیست، تاکیدی دیگر به شروع پیام مسئول بنیاد شود که یاد قره العین، نسرین ستوده، نرگس محمدی و کلیه زندانیان سیاسی دیگر زن را گرامی داشت. او از لیست ممنوعیاتی که زنان را به عنوان یک انسان و برابر با مردان در برابر قانون قرار نمی دهد مثل تن ، حرکات موزون ، صدای زنان، حقوق زنان در خانواده، اجتماع و اشتغال،… نام برد.

 

همینطور در این برنامه کلیپی از برخی شاعران، نویسندگان و کنشگران جنبش آزادی و برابر خواهی که در این نهاد حضور پیدا کرده اند ولی متاسفانه در قید حیات نیستند، به نمایش درآمد. تازه ترین آن شهروز رشید نویسنده و شاعر ساکن برلین بود که اوایل فوریه بدلیل بیماری درگذشت و ما را سوگوارِ خود کرد.

 

همچنین می توان از وجه فوق العاده زنده و هیجانی برنامه ی هنری کنفرانس گفت که دریا دادور به کنسرت خود اختصاص داد. او با اجرای ترانه های گل فروش، سرزمین من و لالایی،… به واقع احساس و حضور کلیه ی شرکت کنندگان را در همبستگی با هم قرار داد و مجذوب و نیز قدردان اجرای خلاقانه ی خود کرد.

تنوع دیگر، اما در عین حال با اهمیت این برنامه سه روزه، اوقات تنفس برنامه به صرف چای، قهوه و شیرینی بود که فرصتی در همان محل برای تبادل نظرها و ارتباطات بیشتری خارج از چارچوب ها با سخنران و با یکدیگر فراهم می آورد. بخش پایانی برنامه، دور هم جمع شدن اکثریت قریب به اتفاق سخنرانان، هنرمندان و شرکت کنندگان به صرف شام و نوشیدنی و شاید هم در حاشیه فرصتی دیگر جهت پرداختن به ناگفته ها بود.

آذین – ۱۷ تیر ۹۸

 

برای اطلاعات بیشتر می توان به لینک های زیر مراجعه کرد:

کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان؛ نگاهی به ۳۰ سال کار جمعی پایدار

 

بنیاد پژوهش‌های زنان ایران: ۳۰ سال عشق و همدلی زنانه

 

 

 

این مطلب را ارسال کنید: بالاترین Twitter
Print Friendly, PDF & Email

نظرات بسته است

جستجو
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
آرشیو مطالب قدیمی