امروز:   مهر ۲۶, ۱۳۹۷    
فيسبوک
انتخاب موضوع موردنظر
اکتبر 2018
د س چ پ ج ش ی
« سپتامبر    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

یادی از پروانه وثوقی،مادرتزرای مهربان کودکان بیمار و از زنان تاثیرگذار

دکتر پروانه وثوق جدا از درمان بیش از هزاران کودک بیمار در ایران و سراسر جهان، بیش از ۱۰۰ عنوان کتاب و مقاله در زمینه بیماری‌های خون و سرطان کودکان تألیف و پزشکان حاذقی را تربیت کرد تا بعد از او راهش را ادامه دهند. مادر ترزای بیمارستان علی‌اصغر سحرگاه دوشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۲ پس از یک دوره بیماری، در سن ۷۸ سالگی درگذشت

 

 

***

 

 

اهالی خیابان «ظفر» و همسایه‌های بیمارستان موسسه «محک» برای سال‌ها با صدا و شمایل فولکس قورباغه‌ای «پروانه وثوق» خو گرفته بودند؛ خانم دکتر مهربانی که روزی چندین بار فاصله مطبش در خیابان فلسطین تا بیمارستان را می‌آمد تا بیماران کوچک سرطانی بستری شده  در بیمارستان «علی‌اصغر» را ویزیت و روزهای پر از درد و ناراحتی آن ها را با شکلات‌های رنگی رنگی و مهربانی‌های مادرانه‌اش به یادماندنی و دوست‌داشتنی ‌کند. این بچه ها از ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۲دیگر نه خانم دکتر مهربان را با آن دامن گل‌گلی و موهای سفید و دست‌های مهربانش دیدند و نه فولکس قورباغه‌ای‌ او را، نه عروسک‌های دست بافتش و نه مادربزرگ مهربانی که هیچ گاه مادر نشد اما زندگی را به خیلی از کودکان بیماری که پزشکان از آن ها قطع امید کرده بودند، بازگرداند.

در میان پزشکان ایرانی اگر بخواهیم از پزشکان تاثیرگذار نام ببریم، نام پروفسور پروانه وثوق از شاخص‌ترین آن ها خواهد بود. زنی اهل تفرش که زندگی و کار در بهترین بیمارستان های جهان را رها و زندگی خود را وقف درمان کودکان سرطانی ایرانی کرد و تا روز پیش از مرگ، از بیمارانش غافل نشد.

پروانه وثوق متولد اسفندماه ۱۳۱۴ بود. او بعد از گرفتن دیپلم، توانست با رتبه بالایی وارد رشته پزشکی در دانشگاه «علوم پزشکی تهران» شود. پس از پایان دوران دکترای عمومی در سال ۱۳۴۲، او برای دکترای تخصصی به امریکا رفت و تخصص پزشکی اطفال و فوق تخصص خون‌شناسی را در دانشگاه‌های کمبریج، ماساچوست و ایلینوی گذراند. پروانه وثوق بعد از یک دوره تکمیلی پزشکی در دانشگاه واشنگتن، در سال ۱۳۵۰ به ایران آمد و در کنار استادش، دکتر «محمد قریب» در «مرکز طبی کودکان» و بیمارستان کودکان «مفید» مشغول به کار شد. او هم‎چنین کرسی فوق تخصصی خون و سرطان کودکان را به دانشگاه علوم‌پزشکی تهران آورد.

 از آن‌جایی که خانم دکتر در رشته خون‌شناسی کودکان فارغ‌التحصیل شده بود، توسط هیات امنای بیمارستان کودکان علی‌اصغر که در آن زمان «شهرآزاد» نام داشت، به این بیمارستان دعوت شد و بخش انکولوژی و خون‌شناسی را در این بیمارستان راه‌اندازی کرد. بیمارستان شهرآزاد در سال ۱۳۴۳ در زمینی به مساحت پنج هزار و ۱۳۰ مترمربع توسط مهندس «کامرانی» و بنیاد نیکوکاری او ساخته شده بود.

این بیمارستان با ورود دکتر وثوق، به عنوان یکی از مهم ترین مراکز پزشکی کودکان شناخته شد. بیمارستان شهرآزاد البته بعد از انقلاب ابتدا به نام «صمد بهرنگی» تغییر نام داد اما با استقرار حکومت مذهبی در ایران، علی‌اصغر نام گرفت. ولی با همه این تغییرات، دکتر پروانه وثوق برای همراهی با کودکان بیمار در این بیمارستان ماندگار شد.

او بیش از نیم قرن عاشقانه در کنار کودکان بیمار ماند و خودش را وقف مداوای آن‌ها کرد. پروانه وثوق هیچ گاه ازدواج نکرد زیرا رسیدگی شبانه روزی به کودکان وقت زیادی برای او نمی‌گذاشت. این پزشک شناخته شده کودکان به گفته دوستان و همکارانش، حتی یک ریال هم کارانه از بیمارستان نمی‌گرفت و جز حق طبابتی که بیمارستان به او می‌داد و ویزیتی که در مطبش در خیابان فلسطین می‌گرفت، وجه اضافه‌ای از خانواده‌های بیماران نمی‌گرفت. با انتشار خبر راه‌اندازی «موسسه حمایت از کودکان سرطانی» (محک) توسط «سعیده قدس» و همراهانش در سال ۱۳۷۰، دکتر وثوق از نخستین پزشکانی بود که داوطلبانه  به این خیریه پیوست و بخش خون شناسی بیمارستان این موسسه را راه اندازی کرد و به عنوان رییس هیات امنای این بیمارستان تخصصی انتخاب شد. او تا آخرین روزهای عمر خود، علاوه بر ریاست هیات امنای موسسه محک، به امر تعلیم و تربیت دانشجویان پزشکی و نیز درمان کودکان مبتلا به سرطان اشتغال داشت.

پروانه وثوق عاشق بچه‌ها بود و همه زندگی خود را وقف آن ها کرد. او ساعت‌های زیادی را در بیمارستان کنار بچه‌ها می‌گذارند و برای این که کمی از درد آن‌ها کم کند، همیشه در جیب و کیفش پر از شکلات‌های رنگی رنگی و خوش‏مزه بود. خانم دکتر در وقت‌های کوتاه فراغتش، عروسک‌های بافتنی کوچک و بزرگی می‌بافت که هدیه بچه‌هایی بود که درد را تاب می‌آوردند.

خانم دکتر مهربان هر روز بارها به بیماران کوچک سر می‌زد تا آن‌ها هم باور کنند سرطان پایان زندگی نیست و شکست پذیر است.

پروانه وثوق برای بیمارانی که بضاعت مالی نداشتند نیز شرایطی را فراهم می‌کرد که مشکلات مالی، فشار مضاعف بر خانواده ها وارد نکند. شاید برای همین هم او را به نوعی «مادر ترزا» ایرانی می‌نامیدند. بدترین و ساعت او زمانی بود که دیگر کاری از دستش برای کودک بیمار بر نمی‌آمد. او بارها همراه مادران و پدران برای کودکانی که در آخر راه بیماری بودند، اشک ریخت و هیچ گاه رفتن فرشته‌های کوچک بیمار برایش عادی نشد.

همکارانش می گفتند بارها به او پیشنهاد شده بود که برای مشاغل تحقیقاتی در ازای دریافت حقوق هنگفت و امکانات دیگر، ساکن کشورهای اروپایی و امریکایی شود ولی او خدمت رایگان به کودکان سرطانی وطنش را برگزید.

دکتر پروانه وثوق جدا از درمان بیش از هزاران کودک بیمار در ایران و سراسر جهان، بیش از ۱۰۰ عنوان کتاب و مقاله در زمینه بیماری‌های خون و سرطان کودکان تألیف و پزشکان حاذقی را تربیت کرد تا بعد از او راهش را ادامه دهند.

مادر ترزای بیمارستان علی‌اصغر سحرگاه دوشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۲ پس از یک دوره بیماری، در سن ۷۸ سالگی درگذشت و پیکرش در میان تشییع با شکوه کودکانی که با مراقبت او زنان و مردان سالم و بزرگی شده بودند و نیز جامعه پزشکی ایران تشییع و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

شورای شهر تهران با پیشنهاد هیات امنای بیمارستان محک، خیابانی که این بیمارستان در آن ساخته شده بود را به نام پروانه وثوق نام گذاری کردند تا خیابان‌های تهران نیز نام مادرترزای ایران را به یاد بسپارد.

طاهره تسلیمی ـ ایران وایر

۳۱ ادیبهشت ۱۳۰۷

این مطلب را ارسال کنید: بالاترین Twitter
Print Friendly, PDF & Email

نظرات بسته است

جستجو
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
آرشیو مطالب قدیمی